بازدارندهء آن‌كسان شود . قريش هم‌چنين كردند . اما دليل اين بازسازى آن بود كه كعبه درحالىكه پيشتر ارتفاعى بلندتر از قامت انسان داشت ويران شده بود و آنان مىخواستند آن را بلندتر سازند . در همين زمان كشتىاى از آن يكى از بازرگانان روم در جده فرو مانده بود و آنان چوب‌هاى اين كشتى را ستاندند . از ديگر سوى ، در كعبه مارى بود كه مردم از آن مىترسيدند . روزى اين مار بر بالاى ديوار كعبه رفت . پرنده‌اى از آسمان به زير آمد و آن را به چنگال خويش در ربود . قرشيان كه اين ديدند گفتند : اميدواريم خداوند سبحان به آنچه مىخواهيم به انجام رسانيم خرسند شده باشد . چنين بود كه آنان كعبه را ويران كردند و با چوبهاى آن كشتى بازساختند . كعبه زمانى چند بر همين ساختار بود تا وقتى كه به روزگار يزيد بن معاويه و هنگامى كه سپاه شام در سال شصت و چهار به پيكار ابن زبير آمد ، او در مسجد در محاصره حصين بن نمير و سپاهيانش قرار گرفت . در اين گيرودار ، يكى از ياران ابن زبير در ليفه‌اى كه بر سر نيزه‌اى بسته بود آتش برافروخت . باد وزيدن داشت و شراره‌اى از آن آتش به جامه كعبه گرفت و آن را سوزاند و در نتيجه ديوارهاى خانه گسست برداشت و سياه شد و سنگهاى خانه نيز نااستوار گشت . هنگامى كه يزيد مرد و حصين بن نمير از محاصره دست شست ، عبد اللّه بن زبير دربارهء درهم فرو ريختن خانه و از نو ساختن آن رايزنى كرد . جابر بن عبد اللّه و عبيد بن عمير همين پيشنهاد را به وى دادند ، اما عبد اللّه بن عباس نزد او آمد و گفت : خانه را خراب مكن . ابن زبير گفت : مگر نمىبينى كه چون كبوترى بر ديوار خانه مىنشيند سنگها فرومىپاشند . اما شما هر كدامتان خانهء خويش مىسازيد و خانهء خداى تعالى را نمىسازيد ! زنهار كه من بامدادان خانه را خراب مىكنم ؛ چه ، به من رسيده است كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله فرمود : « اگر برايمان گشايشى حاصل بود آن را بر پايه‌هاى بناى ابراهيم بنا مىنهادم و براى آن دو در به دو سوى باختر و خاور مىگذاردم » « 1 » . اسود پرسيد : آيا در اين‌باره از عايشه چيزى شنيده‌اى ؟ گفت : آرى ، مرا به اين خبر داد كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله به وى فرموده است : « قوم تو خرجى كم آوردند و از اين روى به كمتر بسنده داشتند . اگر هنوز خاطرهء

--> ( 1 ) . « لو كانت لنا سعة لبنيتة على اسس ابراهيم و لجعلت له بابين شرقيا و غريبا » . اين متن را بنگريد در : بخارى ، صحيح البخارى ، ج 2 ، ص 574 ، ش 1509 ؛ ابن حبان ، صحيح ابن حبان ، ج 9 ، ص 124 و 125 ، ش 3816 ؛ بيهقى ، سنن البيهقى الكبرى ، ج 5 ، ص 89 ، ش 9101 ؛ نسائى ، السنن الكبرى ، ج 2 ، ص 391 ، ش 3886 ؛ ابن حنبل ، مسند احمد ، ج 6 ، ص 239 ؛ زرقانى ، شرح الزرقانى ، ج 2 ، ص 400 - م .